บทกลอน - คืนเพ็ญ

posted on 30 Nov 2007 00:50 by whitepaladin  in Poem

คืนเพ็ญ.. 

เหว่ว้า แหวกว่าย สายชน
สับสน บนความ หลากหลาย
ชายหญิง อิงแอบ แนบกาย
ตัวข้า หาได้ ใส่ใจ

เงียบเหงา เคล้าคลอ จอแจ
ไม่รู้ รักแท้ อยู่ไหน
ราตรี นี้แสน ยาวไกล
ดวงใจ ใกล้แตก แยกราญ

คืนเพ็ญ เย็นเยียบ เฉียบหนาว
ยินดาว กระซิบ ขับขาน
วันนี้ ยังเป็น เช่นวาน
พ้นกาล ผ่านแล้ว ผ่านเลย

กระทง หลงลอย คอยรัก
หาหัก เศร้าได้ ใจเอ๋ย
ปีหน้า คงเป็น เช่นเคย
ข้าเอย เชยโคม เดียวดาย

 

ควันหลงลอยกระทง เหอะๆ 

Tags: poem4 Comments

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

กลอนน่าเศร้าจริง
เหมือนเราเลย 555 sad smile

#1 By poo-picca on 2007-11-30 10:31

ทำไมมันโดนอย่างนี้ cry

#2 By Pat (202.44.135.35) on 2007-12-04 22:54

แต่งกลอนเล่นๆ ขำๆ big smile
ได้แค่นี้แหละ

คืนวันเพ็ญสิบห้าค่ำเดือนสิบสอง
ข้าเฝ้ามองจันทราในคืนหนาว
โอ้แสงดาวคืนนี้สุกสกาว
ระยับพราวแพรวพริ้งประดับตา

เดินผ่านไปเจอแต่คนมีคู่
แสนอดสูตัวข้านี้ไม่มีหนา
เหน็บหนาวกายใจเปลี่ยวกายา
จะฟันฝ่าราตรีนี้ได้อย่างไร

พระคงคาตัวข้านี้อาภัพนัก
อยากมีรักให้จิตได้ผ่องใส
ชาติที่แล้วตัวข้าทำฉันใด
จึงเปล่าเปลี่ยวดวงหทัยเศร้าอุรา

#3 By Pat (203.113.66.7) on 2007-12-04 23:43

#3 แต่งมั่งเรอะ *-*

#4 By White Paladin on 2007-12-05 00:06