บทกลอน - วิทยารำพัน
posted on 31 May 2008 13:32 by whitepaladin in AquaticEden, ArtWork, Fiction, General, Poem
วิทยารำพัน..
ศิลปะ คือคำ น้อมนำจิต
ศิลปะ นีร์มิต ขีดสีสัน
ศิลปา กรผ่าน วารคืนวัน
ศิลปา กรผัน ตามเวลา
กลิ่นจันทน์เอ๋ย เคยสดับ ขับและร้อง
ทุกทำนอง ยังตราตรึง คนึงหา
มาจนถึง คราแล้ว หนอแก้วตา
ร้องกลิ่นจันทน์ สั่งลา อาลัยวรณ์
สระแก้วแวว วาววับ จับดวงใจ
เคยหวั่นไหว กับตำนาน เรื่องเล่าหลอน
แต่วันนี้ ใจเจ้า เว้าวิงวอน
แทบขาดรอน มองสระแก้ว ไร้แววเทียน
ขอเดชะ พระองค์ พิฆเนศวร์
โปรดป้องเกศ ชาวข้า คราอ่านเขียน
นักศึกษา ทับแก้วพร่ำ ร่ำเล่าเรียน
ทุกชีพเวียน เปลี่ยนมา ให้ปลอดภัย
ลีลาวดี ที่แลผ่าน บานสะพรั่ง
มองทุกครั้ง จับจิต ให้หวั่นไหว
อยากจะเอื้อม เด็ดมาดม ชมชื่นใจ
แต่คว้าได้ แค่กลีบโรย โปรยลงดิน
จบแล้วหนอ สี่ปี ที่ได้อยู่
นัยน์เฝ้าดู วันผ่านไหล ดังสายสินธุ์
อยากกระซิบ รำพันพร่ำ ให้ได้ยิน
ลาแล้วไม่ ลาสิ้น ศิลปากร
วารินดา
งดงาม แล้วก้อไพเราะมากเลย
จากแล้วหนา ถึงเวลา ต้องห่างหาย
จำติดตา ทุก ทุกอย่าง ยิ่งอาลัย
จดจำไว้ รอเวลา มาเยี่ยมเยือน
#1 By นาย ช บ า on 2008-05-31 14:29